حسین بن علی علیه السلام (31 تير)
به بهانه ولادت اباعبدالله الحسین علیه السلام برخی از کرامات ایشان را بیان می کنیم .
اصبغ بن نباته با حسین از کوفه تا قبا در یک لحظه !
اصبغ بن نباته گوید : از سالار شهیدان پرسیدم و گفتم : آقای من ! از شما چیزی سیوال خواهم کرد که به وقوع آن یقین دارم و آن از اسرار خداوند است و شما هم مخزن آن اسرار هستید . فرمود : اصبغ حتماً مقصود تو گفت و گوی پیغمبرصلی الله علیه و آله و سلم است با « ابی دون » در روز مسجد قبا ؟ گفتم : منظورم همان بود . فرمود : برخیز برخواستم در حالی که من و او در آن روز در کوفه بودیم . ناگهان خودم را در مسجد قبا دیدم در حالی که چشم بر هم نزده بودم . در چهرۀ امام تبسّمی پدیدار شد و آنگاه به من نگاه کرد .
سپس فرمود : اصبغ فقط باد در اختیار سلیمان بن داوود گذاشته شده بود و من بیشتر از آن در اختیار دارم . گفتم : راست فرمودید ای پسر پیغمبرصلی الله علیه و آله و سلم! سپس فرمود : ما آنهاییم که علوم قرآن و بیان آن پیش ماست و نیست در پیش احدی از آفریدگان آنچه نزد ماست ، زیرا ما اهل سرالله هستیم . سپس تبسم فرمود و گفت : ما آل الله و وارث پیغمبر او هستیم . گفتم : خدا را به جهت این نعمت شکر می کنم . 1
حسین برای اهل کوفه باران می خواهد
فرهاد میرزا از مناقب نقل کرده که کوفیان به محضر امام علی علیه السلام شرفیاب شدند و از خشکسالی و انقطاع باران شکوه نمودند . امیرالمومنین علیه السلام به پسران خود دستور داد استغاثه نمایند . نخست امام حسن علیه السلام به درگاه خداوند دعا فرمود سپس امام حسین علیه السلام دست به دعا و طلب باران برداشت . امام بدین کلمات خدا را خواند : وَ حَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَى عَلَیْهِ وَ صَلَّى عَلَى النَّبِیِّ ـ وَ قَالَ اللَّهُمَّ مُعْطِیَ الْخَیْرَاتِ وَ مُنْزِلَ الْبَرَکَاتِ ـ أَرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَیْنَا مِدْرَاراً وَ اسْقِنَا غَیْثاً مِغْزَاراً ـ وَاسِعاً غَدَقاً مُجَلِّلًا سَحّاً سَفُوحاً ـ فِجَاجاً تُنَفِّسُ بِهِ الضَّعْفَ مِنْ عِبَادِکَ ـ وَ تُحْیِی بِهِ الْمَیِّتَ مِنْ بِلَادِکَ آمِینَ رَبَّ الْعَالَمِین . هنوز دعا تمام نشده بود که ابر شروع به باریدن کرد و مردم و مزارع سیراب شدند . 2
امام حسین علیه السلام در آن روز برای کوفیان باران خواست و در روز عاشورا آنان را نفرین نمود و بر ایشان قحطی باران و بلا خواست و این هنگامی بود که دست عبدالله برادرزاده اش با شمشیر ابحرین کعب قطع گردید و از پوستش آویزان شد . امام او را در آغوش کشید . سپس دستها را برداشت و فرمود : « اللَّهُمَّ اَمسِک عَنهُم قَطَرَ السماء وَ امنَعهُم بَرَکاتِ الاَرضِ اللَّهُمَّ إِنْ مَتَّعْتَهُمْ إِلَى حِینٍ فَفَرِّقْهُمْ فِرَقاً وَ اجْعَلْهُمْ طَرَایِقَ قِدَداً وَ لَا تُرْضِ الْوُلَاةَ عَنْهُمْ أَبَداً فَإِنَّهُمْ دَعَوْنَا لِیَنْصُرُونَنَا ثُمَّ عَدَوْا عَلَیْنَا فَقَتَلُونَا » ، ای خدای من از این پس باران رحمت خود را از این قوم بازدار و برکات زمین را از ایشان حبس کن . خدایا اگر چند روزی در زندگانی رحمت خویش را به اینان عطا کنی به عدل خود جمعیت آنان را پراکنده ساز و والیانشان را از آنان خشنود مدار ؛ اینان به نوید نصرت دادند و دعوتمان کردند . سپس ما را کشتند و خونمان را ریختند . 3
منابع :
1 ـ مناقب آل ابیطالب ، ج 4 ، ص 52 .
2 ـ بحارالانوار ، ج 44 ، ص 187 .
3 ـ شخصیت حسین قبل از عاشورا ، ص 432 .
حسین بن علی (1) | امام حسین (1) | کرامات (2) | انجمن کادح (44)
