| قلم چاپ | اندازه فونت |  |
| |||||
نمی از دریا : پنجشنبه : 20 آبان 1389 نمی از دریا از مقام ، شخصیت ، زندگی و مبارزات دختر محبوب پیامبر خدا(ص) سخن بسیار گفته شده و مقالات بسیار نوشته شده با این همه هیچ کس شاید حتی قطره ای از این اقیانوس بهره مند نشده است . هر چند سخن گفتن در مورد بانو ممکن است تکراری باشد ، اما گاه نوشتن و خواندن اگر فتح بابی کنند ، دریچه های نوینی بر این بیت گشوده شده و راهی به درون حرم امن بیت فاطمه ، نمایان می گردد . با این امید ، به اذن الله و به اذن بانو گوشه هایی از احادیثی که بیانگر مقام عظمای بانو است مرور می کنیم . 1 ـ نور تسبیح گو 2 ـ کوچه باغ بخشایش الهی 3 ـ تو چه آیتی به جهانیان ! 4 ـ فاطر آسمان و زمین 5 ـ چادری از جنس نور  عمار گفت : بسیار خوب ؛ روزی شاهد بودم علی بن ابی طالب(ع) بر فاطمۀ زهرا(س)وارد شد ، وقتی چشم زهرا به علی افتاد او را صدا زد و اظهار داشت : نزدیک بیا ، تا تو را در جریان حوادث رخ داده و رخ دادنی ها ، و آن چه رخ نداده ، تا قیامت و روز رستاخیز ، قرار دهم . عمّار می گوید : دیدم امیرمومنان(ع) به عقب برگشت و من نیز عقب رفتم و آن گاه علی(ع) خدمت رسول خدا(ص) رسید ، پیامبراکرم(ص) به علی(ع) فرمود : ابوالحسن نزدیک بیا ، وقتی امیرالمومنین(ع) نزدیک پیامبر(ص) رفت و در جای خود آرام گرفت رسول خدا(ص) به علی(ع) فرمود : تو سخن آغاز می کنی یا من سخن بگویم ؟ علی(ع) عرضه داشت : سخن شنیدن از شما دلپذیرتر است ، رسول خدا(ص) فرمود : گویی دیدم بر فاطمه وارد شدی و او با تو چنین و چنان سخن گقت و تو از نزد وی بازگشتی و پیش من آمدی . علی(ع) [ با تعجب ] عرض کرد : ای رسول خدا! آیا نور فاطمه نیز از نور ماست ؟ پیامبراکرم(ص) فرمود: مگر نمی دانستی ؟ و سپس علی(ع)به پاس این فضیلت سجدۀ شکر به جا آورد . عمّار گفت : امیرالمومنین(ع) از خانه رسول خدا(ص)بیرون آمد و من نیز با او خارج شدم و بر فاطمه وارد شد و فاطمه نیز خدمت علی(ع) رسید و به او اظهار داشت : گویی خدمت پدرم رسیدی و آن چه را به تو گفته بودم به وی بازگو کردی ؟ امام(ع)فرمود : آری ؛ فاطمه جان سپس فاطمه(س)بیان داشت : ابوالحسن ! آگاه باش ! خدای متعال نور مرا که آفرید آن نور خدای عزّوجلّ را تسبیح می گفت ، سپس آن را در درختی از درختان بهشت به ودیعت نهاد و آن درخت نورانی شد و آن گاه که پدرم وارد بهشت شد ، خدای متعال به او الهام فرمود میوۀ آن درخت را بچین و تناول نما پدرم این کار را انجام داد و بدین ترتیب ، خداوند مرا در صلب پدرم به ودیعت نهاد و سپس به مادرم خدیجه دخت خویلد منتقل ساخت و من از او متولد شدم ، بنا بر این ، من از آن نور هستم . از این رو ، از آن چه بوده و هست و هنوز به وجود نیامده آگاهم ، ای ابوالحسن ! مومن به وسیلۀ نور خدای متعال می نگرد و نظاره می کند .1
از امام صادق علیه السّلام پرسیدم : اى فرزند رسول خدا! چرا فاطمه را « زهرا » نامیدند؟ گفت : براى اینکه نور حضرت فاطمه روزى سه مرتبه براى امیر المؤمنین على بن ابى طالب(ع) جلوه مىکرد : نور او به هنگام اقامه نماز صبح در حالى که مردمان در خواب بودند ، چنان مىدرخشید که سفیدى آن داخل خانههاى مدینه مىگردید و فضاى خانهها را روشن مىنمود ، آنان از این نور تعجّب مىکردند و به سوى رسول خدا(ص) مىشتافتند تا در باره منشأ آن نور سؤال کنند ، و رسول خدا(ص) آنها را به جانب خانه حضرت فاطمه (س)متوجه مىکرد ، و هنگامى که آنان به سوى خانه ایشان نگاه مىکردند مىدیدند که فاطمه(س) در محراب عبادت قرار گرفته و نورى از محراب ساطع مىشود ، و آنگاه در مىیافتند که نور مذکور همان نورى است که از فاطمه(س) ساطع مىگردد . هنگامى که ظهر فرا مىرسید و فاطمه(س) آماده نماز مىگردید نور زردى از چهره وى ساطع مىگردید و داخل خانههاى اهل مدینه مىشد به طورى که در و دیوار خانهها ، و لباس و رنگ ایشان همه به زردى مىگرایید، پس هر گاه از آن نور پرسش مىنمودند، رسول خدا(ص) ایشان را روانه خانه فاطمه(س)مىکرد و آنان مىدیدند که دختر پیامبر در میان محراب مشغول عبادت است و این نور از وى ساطع مىگردد. و هنگامى که آفتاب غروب مىکرد چهره فاطمه(س) به سرخى مىگرایید و نور قرمزى از او ساطع مىشد و فاطمه(س)از این امر خوشحال گردیده شکر خدا را به جاى مىآورد ، پس آن نور داخل خانههاى مردم مىگردید و تمام آنها را سرخ فام مىنمود، مردم مدینه از این امر تعجّب مىکردند و در باره آن با یک دیگر به گفتگو مىپرداختند و هر کس نظرى مىداد ، بنا بر این نزد رسول خدا(ص) مىآمدند و علّت آن را جویا مىشدند و رسول خدا(ص)ایشان را به سوى خانه فاطمه(س)مىفرستاد و آنها مىدیدند که فاطمه(س)در محراب به عبادت ایستاده و آن نور از صورت وى ساطع مىگردد و مىفهمیدند که منشأ آن نور از کجاست . پس آن نور در چهره فاطمه(س) باقى بود تا زمانى که حسین علیه السّلام از وى متولّد گردید و آن نور به او منتقل شده و به ما رسیده است و همچنان در نزد ما خواهد بود ، امامى بعد از امام دیگر ، تا قیامت فرا رسد .3 در حدیث دیگری نیز آمده است : شیخ صدوق در علل الشرایع به نقل از جابر جعفى روایت مىکند که گفت : به امام صادق علیه السّلام گفتم : چرا حضرت فاطمه علیها السّلام زهرا نامیده مىشود ؟ امام فرمود: زیرا خداوند متعال او را از نور با عظمت خود آفرید، و هنگامى که نورش درخشیدن گرفت آسمانها و زمین به نور او روشن شدند و چشمان ملایکه خیره ماند ، پس سجده نموده و از خداى سبحان پرسیدند : خدایا ! این چه نورى است؟ خداوند فرمود: این شعبهاى از نور من است که آن را آفریدهام و از صلب یکى از پیامبرانم که او را بر سایر پیامبران برترى دادهام ، خارج مىنمایم . و از این نور رهبران و امامانى به وجود مىآیند که پس از انقطاع وحى مردم را به سوى حق هدایت مىنمایند . این روایت را محمّد بن هاشم نیز به نقل از امام باقر علیه السّلام در مصباح الانوار آورده است .4
در مسجد نزد پیامبر نشسته بودم که عبّاس بن عبد المطّلب عموى رسول خدا وارد شده سلام کرد، رسول خدا سلام او را جواب داده و به او خوش آمد گفت. پس از آن عبّاس گفت: اى رسول خدا! چرا خداوند على بن ابى طالب(ع)را بر ما فضیلت و برترى داده در صورتى که ما همگى از یک خاندان مىباشیم ؟ پیامبر(ص) فرمود: هنگامى که خداى توانا من و على را خلق کرد آسمان و زمین، بهشت و دوزخ، لوح و قلمى در کار نبود . و زمانى که خدا تصمیم گرفت ما را بیافریند سخنى گفت که از آن نورى به وجود آمد ، سپس سخن دیگرى گفت که از آن نورى دیگر پدید آمد ، آنگاه آنها را با یک دیگر ممزوج نمود ، و من و على را از آن به وجود آورد ، و نور عرش را از نور من خلق کرد ؛ بنا بر این، من از عرش برترم، و نور آسمانها را از نور على خلق کرد پس على نیز از آسمانها برتر است ؛ و نور آفتاب را از نور حسن و نور ماه را از نور حسین آفرید، پس آنان از آفتاب و ماه برترند . ملایکه خداى سبحان را تسبیح مىکنند و مىگویند : پاک و منزّه است خدا که این نورها در نزد او گرامى هستند . هنگامى که خداوند اراده نمود تا ملایک را مورد آزمایش قرار دهد ابرى تاریک بر ایشان فرستاد طورى که نتوانند یک دیگر را ببینند، در این حال ملایکه گفتند : پروردگارا ! از آن روزى که ما را آفریده بودى هرگز چنین چیزى را ندیده بودیم ، تو را به حق این نورها سوگند مىدهیم که این تاریکى و ظلمت را از ما دور نمایى ؟ و در این حال خداى متعال نور فاطمه(س) را آفرید و آن را مانند قندیل بر کنار عرش آویخت و از آن نور آسمانها و زمینهاى هفتگانه را خلق کرد ، و به این جهت فاطمه را زهرا نامیدهاند . ملایکه خدا را تسبیح و تقدیس مىکردند ، پس خداوند به ایشان فرمود : به عزّت و جلالم ، ثواب تسبیح و تقدیس شما را براى اینان ـ یعنى فاطمه (ص) ، پد ر ، شوهر و فرزندانش قرار خواهم داد . سلمان مىگوید : عبّاس برخاسته خارج شد و در این حال با على بن ابى طالب(ع) مواجه گردید ، پس على(ع) را در آغوش گرفت و میان دو چشم وى را بوسید و به او گفت : پدرم به فداى اهل بیت مصطفى باد ، چقدر شما در نزد خداى تعالى عزیز و گرامى هستید !5
روایت شده که على علیه السّلام مقدارى جو از یک یهودى قرض کرد ، یهودى مزبور گفت : باید در ازاى آن چیزى را به عنوان رهن در نزد من بگذارى . و على( ع) چادر حضرت فاطمه(س)را که پشم بود به او داد. آن شخص چادر را گرفته و به خانه برده، در اطاقى گذاشت. به هنگام شب زن آن شخص براى انجام کارى داخل اطاق مذکور گردید و نورى را دید که اطاق را روشن کرده ، فورا از اطاق خارج شد و آنچه را دیده بود به شوهرش اطلاع داد ، مرد یهودى که فراموش کرده بود چادر فاطمه(س) در آن اطاق است تعجّب نمود و به سرعت برخاسته داخل آن اطاق گردید و بلافاصله دریافت که آن نور از چادرى ساطع مىشود که على(ع) آن را گرو گذاشته است . پس آن مرد یهودى و همسرش از خانه خارج شده و هر یک به سوى اقوام خویش شتافته و آنها را از معجزهاى که دیده بودند آگاه نمودند ، و در اثر این واقعه هشتاد نفر از آنها به اسلام متمایل گردیده و ایمان آوردند . 6
منابع : 1ـ پیشوایان هدایت ، صدیقه کبری حضرت فاطمه زهرا(س)؛ گروه مولفان، ترجمه عباس جلالی ، قم ، مجمع جهانی اهل بیت . 1385 ، صص 274 و 273 2ـ همان ، ص 280 3 ـ زندگانی حضرت زهرا(س) ، محمد روحانی علی آبادی ، تهران ، مهام ، 1379 ، صص 135و134 4 ـ همان ، ص 143 5 ـ همان ، صص 159 و 158 6 ـ همان ، ص 229 به نقل از مناقب ابن شهر آشوب ، ج 3 ، ص 339 ( قم ، کتابفروشی مصطفوی ، بی تا ( |